Interviews

Interview met Nico de Beer

Nico de Beer, geboren Tilburger, bracht het grootste deel van zijn jeugd door op een boerderij in Esbeek. Zijn jeugd op het platteland diende als inspiratiebron voor het schrijven van zijn debuut Zwaluwen. Na zijn debuut verschenen nog twee titels van zijn hand, allen geheel geschreven in zijn vrije tijd. Naast het schrijven geeft hij les in Engels en Nederlands op een ROC in Brabant. Of zoals hij het zelf verwoord: ‘Het is dringen aan de rand van de schrijverswereld. Ik moet er ook nog fulltime bij werken, maar joggers gooien de sportschoenen ook niet makkelijk achter in de kast’.

Een specifieke inspiratiebron voor het ontstaan van zijn verhalen heeft Nico niet. Het betreft meestal een voorval waar hij toevallig over hoort of leest, waar vervolgens personages bij ontstaan in zijn hoofd. Als het gegeven stand houdt begint hij met het maken van aantekeningen en gaat hij zich daadwerkelijk verdiepen in de inhoud. ‘Er zijn natuurlijk veel ideeën die de eerste fase van deze ontwikkeling niet overleven, dat zullen andere schrijvers ook wel hebben. Ik laat me leiden door mijn gevoel en schrijf het verhaal waar ik de meeste affiniteit mee heb. Het dagelijkse nieuws overspoelt je met verhalen, maar ik zal altijd kiezen voor een verhaal over mensen van alle dag, zoals jij en ik.’

nico-de-beer2
Nico de Beer met zijn boek ‘De laatste Schakel’

De laatste schakel, het meest recente werk van auteur Nico bevat veel overeenkomsten met de werkelijkheid. Eerder al lukte het hem deze link te leggen in zijn boek Overtocht naar Zweden en Zwaluwen, dat deels autobiografisch was. Toch is het voor Nico geen bewust proces om te schrijven over de problematiek die de maatschappij vandaag de dag kent. ‘Iedere verhaal begint met een detail waaruit de rest ontspringt. Gevoelsmatig ben ik dus eerder geprikkeld door fictie gebaseerd op werkelijke situaties, waarin ik ook altijd weer iets autobiografisch verwerk. Ieder boek vertelt veel over de schrijver.’

Het meest recente werk van Nico speelt zich af in een wereld die hij maar al te goed kent; die van het onderwijs. Als auteur is hij geneigd te schrijven over de wereld die hij het beste kent. ‘John Grisham bijvoorbeeld kwam uit de advocatuur en heeft dus een streepje voor als het gaat over dat genre; hij kent die wereld. Tot De laatste schakel heb ik besloten omdat er weinig boeken over het onderwijs lagen en ik hierover van binnen uit kan schrijven.’ Maar ook voor verhalen uit een wereld waarin minder bekend is, draait hij zijn hand niet om, zo blijkt uit Overtocht naar Zweden. Het boek is gebaseerd op de ramp met veerboot Estionia, dat plaatsvond in 1994 en het meest fictieve werk van Nico. ‘Ik was daar niet bij betrokken, maar bedacht een plot dat de stuwende kracht was achter mijn inspanningen. In Zweden en Estland heb ik vervolgens rondgereisd om de sfeer te proeven. Reizen en schrijven vind ik heel inspirerend.’

In zijn boeken zit veelal een verkapte boodschap, al betwijfeld de auteur het of deze boodschap ook daadwerkelijk wordt opgepikt door de vele prikkels die men tegenwoordig krijgt op een dag. ‘Uit al die impulsen pikt iedereen iets wat voor hem of haar vormend is. De laatste schakel is een ode aan de leerlingen aan de onderkant van de onderwijswereld. Overtocht naar Zweden een eerbetoon aan de slachtoffers van de veerbootramp. Ik hoop dat lezers hun blik verruimen, ongeacht wat ze lezen.’ Het is niet per definitie zijn doel om een boodschap in zijn verhaal te verwerken, vaak komt dit voort uit een onbewust proces. ‘Je bent soms ook geneigd thematisch in herhalingen te vallen. Het gezegde: Een schrijver vertelt voortdurend hetzelfde verhaal, gaat zeker op voor heel wat auteurs. Marga Minco heeft zich in haar werk een levenslang verdiept in de oorlog. Kennelijk kwam er geen moment dat ze daar klaar mee was. Ik schrijf graag over familierelaties en het binnenste in de mens, dat wat hij werkelijk is, achter alle façades en muren die hij opwerpt. Dit probeer ik te koppelen aan een tijdsbeeld.’

Eerder verscheen het bericht dat van de Nico de roman De binnenste cirkel gepubliceerd zou worden. Door een writer’s block werd het boek echter op de lange baan geschoven en hij twijfelt nu of het boek überhaupt ooit het daglicht zal zien. Wel zal ook een volgend werk een thematisch verhaal zijn over relaties tussen mens en gezin. ‘Niet zo zeer een plotroman, maar eerder een kijk op de patronen die ontstaan als mensen een leven met elkaar delen. Er zal altijd wel een link blijven met de realiteit.’

Het enige waar Nico nog op hoopt in zijn carrière is erkenning. Vandaag de dag wordt er veel gepubliceerd en wordt de markt overspoeld met titels, waardoor het voor schrijvers dringen geblazen is. ‘Persoonlijk ben ik tevreden met mijn werk en de reacties erop. Zo zie ik me niet gemakkelijk stoppen met schrijven. Het is een soort tweede natuur geworden. Joggers gooien de sportschoenen ook niet makkelijk achter in de kast.’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.