Op de avond voor haar negende verjaardag neemt Rose Edelstein een hap van haar moeders zelfgemaakte citroentaart en ontdekt dat ze over een wel heel bijzondere gave beschikt. Ze proeft niet zo zeer de heerlijke smaak van de taart, maar de emoties van haar moeder. Vanaf dat moment vormt eten geen genot meer voor Rose, want iedere maaltijd kan weer iets onthullen.
De gave van Rose dwingt haar de confrontatie aan te gaan met de geheimen van haar familie – de waarheid over het verborgen leven van haar moeder, haar vaders vreemde afstandelijkheid en het voortdurende gevecht dat haar broer Joseph met de wereld voert. Maar hoe ouder Rose wordt, hoe beter ze met haar gave leert omgaan en ze komt tot de ontdekking dat er meer geheimen zijn dan haar smaakpapillen kunnen bespeuren.
We leven mee met Rose van klein meisje tot jong volwassene. Ze ontdekt haar unieke gave als ze negen jaar oud is en ervaart dit als verschrikkelijk. Rose is niet meer in staat te genieten van de smaak van eten. Alles heeft een donkere ondertoon en ze ontdekt dat heel veel mensen ongelukkig, boos of verdrietig zijn. Het croissantje op de hoek smaakt naar jaloezie en de pizza naar vreselijke geldzorgen. Rose heeft gelukkig een vriend met wie ze alles kan delen en haar ook gelooft en wil helpen.
Het script klinkt fantastisch helaas heeft Bender het niet weten waar te maken. De personages blijven oppervlakkig, de tijden gaan met sprongen vooruit, de relaties onderling blijven vaag en de mystiek heeft snel zijn sprankeltje verloren. Zonde, want het had weergaloos kunnen zijn. Dit boek smaakt zeker droef.
Plaats een reactie