Literatuur & Romans The House of Books Januari 2016

In seizoenen

Citaat

Door het verleden van Visser en haar moeder vraag je je gedurende het lezen regelmatig af wat fictie is en wat niet.

Hoe belangrijk wordt het verleden, wanneer er geen toekomst meer is?Wat gebeurt er als je te horen krijgt dat je ernstig ziek bent en door nalatigheid van het ziekenhuis niet meer geholpen kunt worden? Dat je ‘in seizoenen’ moet gaan denken? Annabel Wismar (59) laat het er niet bij zitten en zoekt haar heil bij Belgische artsen, die haar nog wel willen behandelen. Voor haar zoon David is de gedachte zijn moeder te verliezen zo beangstigend dat hij bij haar intrekt. Hoe korter hun toekomst samen wordt, hoe meer een onverwerkt verleden de kop opsteekt.

In seizoenen is het romandebuut van Judith Visser. Zij verwierf voornamelijk bekendheid met haar thrillers. Ik heb aardig wat boeken van Visser gelezen, waaronder de triller waarmee ze debuteerde. Ook volg ik haar al enige jaren via diverse social media kanalen en zodoende wist ik dat haar moeder ernstig ziek was. Ik heb zelf helaas een soortgelijke situatie meegemaakt en weet hoe heftig dit is. Toen Visser aangaf een roman te schrijven over een ongeneeslijk zieke vrouw, was ik dan ook zeer benieuwd. Temeer omdat te verwachten valt dat het verhaal autobiografische elementen zou bevatten.

In seizoenen is realistisch en helaas voor velen onder ons erg herkenbaar. De hoofdpersoon, David, is goed uitgewerkt en werkt af en toe op je zenuwen. Van tijd tot tijd kan hij behoorlijk irritant zijn in hoe hij zijn moeder pusht een bepaalde richting op te gaan met haar behandelingen. Gelukkig kiest Visser¬†ervoor de medische behandelingen slechts in grote lijnen te vertellen. Het gaat veel meer om de onderlinge familiebanden, hoe moeder en zoon de ziekte beleven en wat dit met hen doet. De bezoeken aan de kliniek worden wel beschreven, maar geen ettelijke pagina’s vol met behandelingen. Iedere lezer kan indenken hoe heftig dit moet zijn en welk effect dit heeft op je lichaam. De cruciale gebeurtenissen heeft Visser waardig beschreven. De sprongen naar het verleden van Daniel zijn noodzakelijk maar soms wel wat langdradig. Dit had bondiger gekund, al geeft het duidelijk inzicht in wat maakt dat David de man is die hij vandaag de dag is.

Visser kiest ervoor om de Daniel den Hoed kliniek met naam en toenaam te benoemen. Dat is een gedurfde keuze temeer omdat ze niet tevreden is over hoe ze haar eigen moeder gedurende haar ziekte hebben behandeld. Ik snap haar uitgangspunt hierin, maar vind wel dat de kliniek te veel wordt zwart gemaakt. Door het verleden van Visser en haar moeder vraag je je gedurende het lezen regelmatig af wat fictie is en wat niet.

Visser doet haar personages eer aan. Ze weet het dusdanig op papier te zetten dat je als lezer vrede hebt met het einde, hoe cru dit ook mag klinken.

Beoordeling

Waardering Boekreviews
 
Waardering
 
 
 
 
 


 
Eind beoordeling
 
 
 
 
 


Waardering bezoekers
 
Waardering

 
Gemiddelde
 
 
 
 
 



Gegevens van boek

Pagina

352

ISBN

9789044347500

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.