Terug naar Mokum� is een bewerking van (een deel van) de herinneringen van
Henk en Wim Gemert. Ze beslaan de periode 1896 - 1926.

Henk wil net als zijn vader bij de marine, maar omdat hij wordt afgekeurd,
meldt hij zich aan bij de koopvaardij. In 1910 maakt hij zijn eerste reis
naar Nederlands Indi�. Hij overleeft stormen, de 1e Wereldoorlog, een
opstand in legerplaats de Harskamp en vele katers, maar aan zijn
zeemansdromen zal toch een einde komen.
Wim is 9 jaar oud wanneer hij en zijn broer Gerard vanuit Amsterdam naar
Frederiksoord verhuizen. Zijn moeder, die inmiddels weduwe is , neemt in
1913 een pension over in dit Drentse dorp. In het begin wordt het gezin door
een deel van de lokale bevolking niet geaccepteerd en pesterijen zijn aan de
orde van de dag. Na verloop van tijd is de integratie door enig
machtsvertoon toch succesvol.

Doordat Gerard een ongeluk krijgt en ziek wordt, verandert ook het leven van
Wim ingrijpend. Uiteindelijk zal de noodlottige afloop Wims terugkeer naar
Amsterdam in 1920 bespoedigen, maar in Mokum kan hij wel zijn droom
verwezenlijken: elektricien worden. Hij meldt zich aan voor een opleiding
bij de Marine.

Het boek neemt de lezer mee naar Amsterdam, waar de paardentram wordt
vervangen door de elektrische tram en waar later de elektrische taxi - de
Atax - met een snelheid van 20 km per uur door de straten zoeft; naar
Frederiksoord (Zuidwest Drenthe) waar de Maatschappij van Weldadigheid nog
steeds grote invloed heeft; naar de exotische havens van het voormalig
Nederlands Indi� en Zuid Amerika, en naar het New York van 1912, waar het
Woolworth Building in aanbouw is.
De ervaringen van de broers zijn beslist niet alledaags en geven een kijkje
in het leven aan het begin van de vorige eeuw, de wereld van de koopvaardij
en de marine en Nederland in de 1e Wereldoorlog. Je zou �Terug naar Mokum�
een deel van de �kleine canon van de Nederlandse geschiedenis� kunnen
noemen. �Klein� omdat het over gewone mensen gaat die de loop van de
geschiedenis misschien niet hebben bepaald maar met z�n allen wel mede
hebben vormgegeven.