Column: Klassenwerk

Profileer je als schrijver. De persoon achter het boek is net zo belangrijk als het werk zelf. Een uitgever is gebaat bij een auteur die aan de weg timmert. Vanuit deze gedachte ben ik begonnen met het geven van lezingen in het middelbaar onderwijs. Schrijver in de klas. Op scholen is fictie bij Nederlands een verplicht onderdeel. Het bezoek van een schrijver die vanuit zijn perspectief over literatuur vertelt, kan waardevol zijn.

Ze kijken me vriendelijk aan als de docent een introducerend woord tot hen richt. Geen les, maar iemand die iets komt vertellen over het schrijverschap. Aandachtig luisteren ze naar mijn verhaal waarin ik in chronologische volgorde een beeld geef van wat er allemaal bij komt kijken voordat je een roman op de boekenplank hebt liggen. Ik gebruik literaire begrippen als een rode draad in een poging deze een levendiger karakter te geven. Dit zijn immers de bouwstenen waaraan men zich in het literatuuronderwijs graag vasthoudt. De leerlingen blijven 40 minuten lang opletten en stellen vragen die voor de gewaagde stelling pleiten dat het afschilderen van jeugd als een ongeïnteresseerde zapgeneratie niets meer is dan doemdenken. Thematiek, perspectief, tijdverdichting, de weg naar de uitgever. Het komt allemaal aan bod. Ook is er geen noemenswaardig verschil in de aandacht bij de verschillende niveaus: vmbo, havo, atheneum. Bij het eerstgenoemde schrijf de behandelde begrippen op het bord.

Zonder uitzondering vinden ze mijn verhaal leuk. De deur die opengaat naar een wereld waarvan ze slechts weinig afweten, wordt ook niet dichtgesmeten als de zoemer gaat. Een jongen komt nieuwsgierig vragen wie toch het meisje is op de omslag van mijn roman De laatste schakel. Een meisje geeft aan dat ze zelf ook schrijft en is duidelijk vereerd dat er aandacht voor haar is. Een geïmproviseerd rooster leidt me langs een viertal klassen. In de gang passeer ik leerlingen die ik in een eerdere les heb toegesproken. 'Dat is die schrijver!'

Mooie wisselwerking. Goede samenwerking. Het is nemen en geven. Je kunt natuurlijk niet voor slechts één klas komen. Mijn service is dat ik minimaal een ochtend per school uittrek en dus vier klassen bezoek.

Een bijkomstigheid is dat ik een beeld krijg van de schoolcultuur (ik zit zelf ook in het onderwijs). Met jeugd omgaan is voor mij door de jaren heen alleen maar leuker geworden.

Een kunstschilder wil graag zijn werk exposeren en feedback krijgen. We hebben allemaal een klankbord nodig om het enthousiasme voor onze passie te behouden. Dat heb ik gevonden op de plaats waar velen het niet voor mogelijk houden: de middelbare school. 'Volgend jaar weer?' klinkt dan ook als muziek in mijn oren als ik in de docentenkamer afscheid neem van de collega's.

Er zijn nog geen reacties gegeven op deze column...