Interviews

Interview met Yoyo van Gemerde

Yoyo van Gemerde debuteerde in 2004 met het boek Sushi & Chardonnay en het mag een wonder genoemd worden dat dit boek überhaupt is verschenen. Het was namelijk, ondanks haar werk als journaliste, nooit haar bedoeling om schrijfster te worden. Door een ongeluk kwam zij echter twee jaar thuis te zitten en toen is ze alsnog begonnen met schrijven. Door de geschreven stukken losse flarden bij elkaar te leggen vormde zich een verhaal en zo is het allemaal begonnen.

Het was een bevriende schrijfster die de bal aan het rollen bracht door het manuscript van Yoyo naar haar eigen uitgever te brengen zodat zij het konden lezen. ‘Ik had het manuscript van Helena Klitsie gekregen en ze had in ruil het mijne gemist! Ik las haar boek de volgende dag in de trein naar Maastricht waar ik Lidy Cohen, die daar toen nog woonde, ging interviewen. Helena’s boek was literair en behoorlijk goed, dus ik pakte mijn mobiel en sprak op Helena’s antwoordapparaat in dat ze mijn boek weg moest gooien en ze er toch niets aan zou vinden. Maar eenmaal thuis stond ze op haar beurt weer op mijn antwoordapparaat dat ze het manuscript zo grappig vond dat ze het naar haar uitgever had gebracht. Die uitgever wilde mij vervolgens ontmoeten.’

Yoyo was aangenaam verrast door de actie van haar vriendin. Toch had ze van te voren geen idee of haar boek zoveel potentie had. ‘Eigenlijk heeft dat me niet bezig gehouden bij het schrijven, ik heb het voor mijn eigen plezier gedaan.’ Wat de schrijfster wellicht helpt bij het verzinnen van haar verhalen is dat ze als persoon erg nieuwsgierig is. Op een terras kan ze dan ook gebiologeerd naar gesprekken luisteren die niet voor haar oren bestemd zijn. ‘Ik denk dat je van alles dat je ziet en hoort kleine dingen meeneemt naar een boek, hoewel dat een intuïtief, een soort onbewust proces is.’

Yoyo mag dan zonder grote verwachtingen zijn begonnen met het schrijven van haar debuut, waarom juist hóór boek een succes werd weet ze zelf ook niet. ‘Dat is nooit te voorspellen. Als daar een formule zou zijn…. nou, dan wist ik het wel!’ Van haar lezers hoorde ze dat er vooral lekker veel vaart in haar debuut zat en dat het een grappig verhaal was. ‘Ik hoorde dat ze genoten hadden en dat ze er blij van werden. Dat is het heerlijkste compliment dat je als schrijfster kan krijgen: horen dat je anderen een paar prettige uren hebt bezorgd.’

Ook haar tweede boek, Zoet!, werd goed ontvangen door het Nederlandse publiek en dat schept verwachtingen voor een volgend boek. Toch werkt dit voor Yoyo niet stres verhogend. ‘Daarin ben ik nogal laconiek. Er zijn schrijvers voor wie de verkoop op de eerste plaats komt. Voor mij niet, hoewel het fijn is als je boek zijn weg naar lezers vindt. Je bent er toch lang mee bezig en er gaat veel liefde en energie in.’

Het boek Zoet! verschilde nogal van haar debuut. Ditmaal had de schrijfster ervoor gekozen om een chicklit met een vleugje spanning te schrijven. ‘Tijdens een vakantie, dan neem ik altijd een koffer vol tweedehands pockets mee, las ik een Amerikaanse thriller, geschreven door Diane Mott Davidson, die luchtig geschreven was. Geweldig leesvoer! Opeens schoot door me heen: dat wil ik ook doen, dit wil ik ook proberen. Er zijn ontelbaar veel thrillers op de markt waarop `literair’ staat. Voor mij hoeft het niet literair, maar wel lekker! En dat was nog een heel gepuzzel, want de plot, de verhaallijn en de ontknoping moesten natuurlijk wel kloppen.’

Behalve het spannende tintje van het boek heeft Yoyo tevens voor een stoer hoofdpersoon gekozen. Ook komt er een excentriek persoon in het boek voor, in de gedaante van Therese, de tante van hoofdpersoon Manuela. ‘Toevallig is een van mijn vriendinnen zo’n type. Aanvankelijk was het karakter uit het boek nog veel excentrieker, maar op advies van de uitgeverij heb ik haar iets netter gemaakt. Ik houd van mensen die niet doorsnee zijn, in mijn ogen, geven zij het `gewone leven’ glans en kleur. En humor. Ik vind ook niet snel iets gek, als mensen zichzelf zijn, is het wat mij betreft oké. Mensen die anders zijn moet je koesteren.’

Als het manuscript eenmaal bij de uitgeverij ligt om gedrukt te worden valt de schrijfster even in een gat. ‘Mijn eigen verzonnen wereld is opeens weg! Ik mis mijn karakters als ware het echte mensen! Het klinkt misschien raar, maar ik zie ze voor me terwijl ik schrijf, ik weet hoe ze denken, wat ze voelen en wat ze wel of niet zouden doen.’

Inmiddels is Yoyo rustig aan begonnen met een derde boek. In een eerder interview gaf zij aan dat dit boek zou gaan over een sekte, compleet met nepgoeroe. Of dat idee ook daadwerkelijk het boek gaat halen is een tweede. ‘Ik ben nog in de fase dat ik meerdere versies in mijn hoofd heb, en ik kan maar niet kiezen welke het moet worden! Vreselijk, hè?’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.