Interviews

Interview met Sanne Claessens

Sanne Claessens debuteert met het heftige waargebeurde verhaal Probeer mij niet te begrijpen, hou van mij. In het boek speelt Sanne zelf de hoofdrol. Het boek beslaat de periode van Sanne’s leven waarin zij lijdt aan een depressie in combinatie met de eetstoornis Boulimia. Ze heeft regelmatig last van eetbuien waarna ze haar eten er weer uit gooit. In het boek komen we erachter wat er in haar hoofd omgaat, hoe zij denkt over haarzelf, haar ziekte en de wereld en hoe vrienden en familie omgaan met Sanne.

Elk hoofdstuk van het boek begint met een sterke oneliner die de lezer tot denken aanzet. In voorgaande jaren heeft Sanne interessante oneliners opgeschreven en nu dus gebruikt bij het verwoorden van haar verhaal. ‘Het zijn vaak hele krachtige korte woorden waarin ik geloofde en die ik voor mezelf vaak herhaald heb. Naar andere oneliners ben ik bewust op zoek gegaan, maar ik heb er veel tijd ingestoken om de goede oneliners te pakken te krijgen. Als ik het verhaal nu terug lees dan is het ook compleet. Doordat ik van te voren niet geschreven heb met het idee dat het voor anderen te lezen zou zijn, staan er veel details in. Ik heb er voor gekozen dit ook zo te laten toen eenmaal bleek dat ik het uit ging geven. Ik ben trots op mezelf. Dat ik mezelf weer heb laten geloven dat ik alles bereiken kan dat ik wil bereiken.’

Na het lezen van haar verhaal word je toch nieuwsgierig naar hoe het Sanne nu zou vergaan. Heeft zij de ziekte een plekje kunnen geven en is ze nog in therapie? Gelukkig is Sanne niet te beroerd om ons een eerlijk antwoord te geven. ‘Het gaat goed met me. Dat wil zeggen dat ik vind dat het goed met me gaat en dat is het allerbelangrijkste. Nadeel van een boek is dat er veel tijd overheen gaat voor het uitgegeven wordt. De laatste woorden die ik schreef zijn van maart 2005. Dat lijkt misschien niet lang geleden voor veel mensen maar voor mij zijn dat zoveel maanden waarin ik alleen maar heb geleerd en ben gegroeid. Ik heb nog steeds therapie, al is dat minder vaak, en ik slik ook nog medicijnen. Maar het allerbelangrijkste is dat de slechte dagen nog maar sporadisch zijn. En ik heb geleerd dat elke dag weer nieuwe kansen brengt die ik zoveel mogelijk grijp. Ik werk nu bijvoorbeeld drie dagen in de week en mijn sociale leven is ook weer zoals ik het graag zou willen hebben.’

Sanne heeft haar leven dus weer opgepakt op een manier waar zij zich fijn bij voelt. Het afronden van het boek gaf haar voornamelijk een gevoel van trots. Het boek bevat een open einde waardoor het moeilijk voor haar was om het verhaal af te ronden. ‘Maar van de andere kant was het voor mijzelf belangrijk ergens een punt te kunnen zetten achter het verhaal en ik voel me goed bij het moment dat ik daarvoor gekozen heb.’

Toch was het op papier zetten van haar verhaal niet altijd even makkelijk. Zelf zegt zij hierover: ‘Het boek is niet geschreven met de intentie het aan anderen te laten lezen. Ik heb het destijds nodig gehad voor mezelf om dingen van me af te schrijven. Later kreeg ik de behoefte het aan mijn vriend en ouders te laten lezen. Ik kreeg zoveel positieve reacties dat ik besloot dat ik er verder mee wilde. Ik heb het uitgegeven voor mijzelf, zodat alles letterlijk gebundeld zou zijn en het een boek zou worden dat ik dicht zou kunnen slaan.’

De reacties van vrienden en familie waren positief. Dat wil zeggen dat veel mensen na het lezen van haar verhaal Sanne benaderden om haar te vertellen dat ze van haar hielden, ondanks dat ze niet alles begrepen. Mensen die dicht bij haar staan vonden het verschrikkelijk om te lezen waar Sanne doorheen is gegaan, maar waren wel trots op haar. Ook de hulpverlener heeft het verhaal gelezen, maar dan vanuit heel ander oogpunt. De hulpverlener liet weten dat ze graag had gewild dat Sanne zich meer welkom had gevoeld in de hulpverlening.

Haar ouders staan echter het dichtste bij Sanne en het was dan ook eng om het verhaal aan hen te laten lezen. ‘Kijk, veel weten ze, kleine feiten, gebeurtenissen en toen ze het lazen waren ze op de hoogte van het feit dat ik Boulimia had. Maar ik blijf toch hun kleine meid. En als je moet lezen dat je kleine meid zo diep is gezonken dat ze het leven niet meer ziet zitten ondanks dat zij alles willen doen om haar te helpen…dan is dat erg zwaar. Het heeft wel voor veel openheid gezorgd binnen het gezin. Niet dat elk detail besproken is maar ik voelde me zeker minder alleen nadat zij mijn gedachten hadden gelezen.’

sanne-claessens2
Sanne Claessens met haar boek

Sanne geeft zich niet alleen bloot aan bekenden, maar ook onbekenden kunnen haar verhaal nu lezen. Ze kan zich indenken dat het voor sommige personen lastig te begrijpen is dat ook goed uitziende mensen heel onzeker kunnen zijn. Maar zelf vindt ze het lastig te begrijpen dat er mensen zijn die haar een knappe meid vinden. ‘Ik zeg niet dat ik nog steeds walg van mezelf, helemaal niet, maar hoeveel Boulimia of andere verkeerde lichaamsbeelden ook met uiterlijk te maken hebben, je kunt aan de buitenkant niet zien hoe iemand zich van binnen voelt.’

Als gevraagd wordt of er een vervolg op haar debuut komt zegt Sanne hierover: ‘Ik hou enorm van schrijven en dat zou een stimulans zijn maar ik kan me persoonlijk niet voorstellen dat anderen geïnteresseerd zullen zijn in mijn nu weer ‘regelmatige, gewone’ leven. Voor mij zelf is de rest van mijn leven een vervolg. Ik woon nu samen met de jongen die al die tijd bij mij is gebleven. We hebben een heel sterke relatie ontwikkelt en ik leef nu per dag hoe cliché dat ook mag klinken. Ik luister heel goed naar wat ik wil en als ik iets niet wil durf ik dat nu ook te zeggen. Loslaten is tegenwoordig het sleutelwoord in mijn leven en dat klinkt een stuk beter dan schaamte. Zoals mijn vader zo mooi zegt: Wat anderen van mijn doen en laten vinden, zal me eerlijk gezegd een beetje aan de reet roesten. Als ik mezelf maar Sanne voel, dat is het belangrijkste.’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.