Interviews

Interview met Kim Moelands

Kim Moelands heeft een  heftig jaar achter de rug. Na haar autobiografische debuut verscheen vorig jaar de thriller Weerloos van haar hand. Dit boek werd lovend ontvangen. Zo mooi als 2010 begon bleef het helaas niet. Kim lag op sterven en was afhankelijk van donorlongen, welke voor haar gelukkig op tijd beschikbaar waren. In haar debuut Ademloos werd er al een blik gegeven op haar heftige levensverhaal.   ‘Ik heb inderdaad een hele zware tijd gehad het afgelopen jaar. Ik lag op sterven en kon alleen maar hopen dat er op tijd donorlongen beschikbaar zouden zijn. Inmiddels zijn we een half jaar na de transplantatie en gaat het weer goed met mij. Ik zit nog midden in het revalidatieproces, maar elke dag gaat een stukje beter. Ik bruis van de energie en de ideeën voor nieuwe boeken. Van niets heb ik ineens weer alles. Tijd is niet langer de vijand, maar mijn vriend.’

Kim kan haar geluk niet op en durft weer naar de toekomst te kijken. Ze ziet elke dag als een cadeautje en is haar donor eeuwig dankbaar. ‘Ik kon helemaal niks meer, alleen nog op een bed liggen en hopen dat die longen op tijd zouden komen. Ik was zo benauwd dat ik zelfs geen boek meer kon vasthouden. Ik kan je niet zeggen hoe fijn het is weer vrij te kunnen ademen, zonder zuurstoftank.’ Qua karakter heeft Kim niet het idee dat ze veranderd is. Ze was altijd al een levensgenieter met een positieve instelling en een enorme passie voor het leven. ‘Dat heb ik hooguit nog een tandje opgeschroefd. Ik besef wel elke dag hoe dicht ik bij de dood ben geweest en hoe bijzonder het is dat ik nog leef’.

Kim is ondanks het heftige 2010 wel begonnen aan het schrijven van een nieuw boek. Ze was al aardig op weg met een nieuwe  thriller, maar besloot op veler verzoek eerst een vervolg op Ademloos te schrijven. ‘Ik had gezworen alleen nog maar fictie te schrijven, maar het afgelopen jaar is er privé zoveel gebeurd. Ik heb geen zin om mijn verhaal steeds opnieuw te moeten vertellen. Ook helpt het de chaos in mijn hoofd wat te ordenen. Daarom vertel ik het nog een keer, doe er een kaft omheen en dan sluit ik het boek.’ Wanneer het boek zal verschijnen is nog onduidelijk. Kim neemt de tijd om te genieten van haar nieuwe leven en alle ellende van het afgelopen jaar te verwerken. Na het verschijnen van haar autobiografische debuut was het voor Kim een verademing om fictie te schrijven. Ze heeft puur een autobiografisch boek geschreven omdat zij mensen wilde laten zien hoe mooi liefde is, hoe leuk het leven kan zijn en dat je zelf kunt kiezen voor je eigen geluk en zo je tegenslagen kunt overwinnen. Voor Kim is haar missie geslaagd gezien de vele lezersreacties die zij ontvangen heeft. ‘Na het schrijven van Ademloos heb ik een paar maanden geen letter op papier gezet. Ik was er van overtuigd dat ik een eenmalig ‘kunstje’ had afgeleverd. Maar op een goede dag begonnen Naomi en Stefaan, de hoofdpersonen uit Weerloos tegen me te praten en ik moest hun verhaal opschrijven.’ Het schrijven van de thriller ging haar makkelijker af dan verwacht. Het moeilijkst, maar tegelijkertijd meest uitdagend om te schrijven, waren de stukken van Stefaan. ‘Hij doet dingen die mijn belevingswereld ver te boven gaan. Het mooie van fictie is dat je alles mag en kan schrijven. Het geeft een overweldigend  gevoel van vrijheid dat je helemaal kunt verdwijnen in een wereld die niet de jouwe is.’

Verbondenheid met de vrouwelijke hoofdpersoon Naomi voelt Kim niet. Tijdens het schrijven heeft zij zich regelmatig aan Naomi geïrriteerd omdat zij zo naïef en goedgelovig is. ‘Ze hangt liever het slachtoffer uit dan dat ze probeert zich uit een moeilijke situatie te vechten. Dat staat haaks op mijn eigen karakter. De dingen die Naomi van Stefaan pikt zou ik zelf nooit accepteren. Ik ben zelf iemand die graag het heft in eigen hand neemt.’ Ook het karakter van Stefaan staat mijlenver van het karakter van Kim af, maar zijn karakter is wel gebaseerd op een bestaand persoon. ‘Stefaan is gebaseerd op een gestoord iemand waar ik nog een appeltje mee te schillen heb. Als ik aan die persoon dacht, ging het schrijven over Stefaan vanzelf, alsof hij me overnam en in mijn hoofd zat.’ Het schrijven van de thriller was voor Kim een bizar proces. In het verleden hoorde ze van diverse auteurs dat het verhaal zich ‘vanzelf’ vertelde. Kim vond het lastig dit te geloven. ‘Ik was er van overtuigd dat je bij het schrijven van fictie van A tot Z moest weten waar een verhaal naartoe ging, voordat je überhaupt met het schrijven ervan begon. Toen ik zelf elke dag achter mijn computer ging zitten om te schrijven, begon er een film in mijn hoofd die precies een hoofdstuk liet zien. Daarna hield het op en hoopte ik maar dat de film de dag erna weer een stukje verder zou gaan. Zenuwslopend vond ik dat. Om te weten hoe het verhaal afliep moest ik het dus schrijven. Dat maakte het voor mijzelf ook spannend. Pas vlak voor het einde wist ik zelf hoe het zou aflopen.’

Kim heeft geen vast schrijfritueel. Haar motto is achter de PC kruipen, mouwen opstropen en typen. Dat kan op elk moment van de dag. ‘Soms vind ik het heel prettig om muziek te luisteren tijdens het schrijven, soms ook helemaal niet. Er moet ook altijd een cappuccino bij met véél suiker, waar ik dan met een peinzend gezicht aan nip. Ik vind het heerlijk om thuis op de bank met mijn laptopje op schoot te werken, maar soms is me dat ook te saai. Dan pak ik mijn laptop op en ga ik in een café om de hoek zitten. Daar moet dan wel een uitsmijter of een tosti bij, want met een lege maag kan een mens niet werken.’ Wanneer Kim vastloopt in het verhaal gaat ze wandelen met haar hond Balou. Dat is voor haar de manier op weer fris in het hoofd te worden en inspiratie op te doen.

kim-moelands1
Kim Moelands

Kim wordt vooral geïnspireerd door auteurs die volgens haar heel mooi schrijven. Van een auteur als Carlos Ruiz Zafon kan zij helemaal lyrisch worden. ‘Als ik zijn werk lees, zakt de moed me ook wel in mijn schoenen en neem ik me altijd voor om putjesschepper te worden. Het is mijn droom om zo te kunnen schrijven. Wat ik ook geweldig vond is de Harry Potter serie van Joanne Kathleen Rowling. Petje af als je zo goed in staat bent om een fictieve wereld tot leven te brengen en daar wereldwijd mensen mee te raken.’ Op thrillergebied is Kim nog steeds een enorme van Nicci French, hoewel zij hun vroege boeken beter vond dan de boeken van de laatste jaren. ‘Verder is Reacher, hoofdpersoon uit de boeken van Lee Child, mijn held!’

Momenteel is Kim in veel boeken tegelijkertijd aan het lezen. Zo is ze begonnen aan het nieuwste boek van . ‘Het begin vind ik veelbelovend, ze schrijft prachtig. Ze zet woorden om in rake zinnen en speelt op een knappe manier met taal.’ Een boek dat Kim onlangs uit las is De 100-jarige die uit het raam klom en verdween. ‘Een hilarische en bizarre roadtrip die van begin tot eind boeit.’ Een passie voor lezen en schrijven heeft Kim altijd al gehad. Zodra ze kon lezen werd ze lid van de bibliotheek en ze verslond wekelijks stapels boeken. Het probleem was echter dat ze haar verhalen nooit afmaakte. ‘Na mijn studie communicatiemanagement las ik het boek Bezeten van mij van Nicci French, nog steeds een van mijn favoriete boeken. Vanaf dat moment realiseerde ik me dat ik boeken met broeierige spanning wel heel erg leuk vond. Dat was de basis voor mijn thrillerliefde.’ Niet veel later is zij terechtgekomen bij websites waarvoor zij boekrecensies schreef en interviews afnam. Ook ontving zij een melding dat op Boekreviews haar boeken werden gerecenseerd. ‘Leuke site waar de passie voor boeken vanaf spat. Bezoekers van Boekreviews kunnen hun hart ophalen aan mooie interviews, columns, en recensies!’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.