Interviews

Interview met Kelly Bruyns

Kelly Bruyns debuteerde in 2007 met haar boek Mijn leven in een harnas. In het boek geeft Kelly zich bloot betreffende het seksueel misbruik uit haar verleden. Ze werd jarenlang misbruikt door de vriend van haar tante, terwijl haar omgeving daar niets van in de gaten had. Kelly beschrijft de psychologische manipulatie, de twijfels, de tweestrijd, agressie, de zelfhaat en het isolement waarin dit misbruik haar stortte.

Ondanks haar zware en moeizame jeugd staat Kelly positief in het leven. Het schrijven van haar boek heeft haar enorm veranderd en het leverde een voldaan gevoel op. ‘Ik heb eindelijk het gevoel dat er positieve dingen gebeuren in mijn leven. Het is moeilijk voor mij om het precies te duiden, maar ik weet dat het schrijfproces van dit boek die stroom mee op gang heeft gebracht. Ik ben mezelf tegengekomen. Als er vroeger iets aan de hand was, trok ik mijn harnas aan en kon niemand nog tot mij doordringen. Vandaag leef ik veel vrijer. Mijn hart is bevrijd en vooral: ik schaam me niet meer. Vroeger schaamde ik me dood voor wie ik ben en voor wat er met me gebeurd is. Nu ben ik erachter dat het geen zin heeft, omdat ik geen schuld heb aan het verleden. Ik ben eindelijk vrienden geworden met mijn verleden. Ik ben ook veel losser en opener tegenover andere mensen, vooral tegen mijn familie en vrienden. Als er me vroeger iets niet lekker zat, zonderde ik me af van de anderen. Nu blijf ik gewoon bij de groep zitten. Ik ben gestopt met vluchten.’

Ondanks dat ze gestopt is met vluchten en zich wat zekerder voelt bij anderen, is het niet gezegd dat ze ook makkelijker de confrontatie aan kan met de dingen die haar eerder verlamden. ‘Dat hangt van de situatie af. Sinds februari ben ik, naast mijn fulltime baan in een maatschappelijk dienstencentrum, weer met een studie begonnen. Begeleider & animator voor bejaarden in het volwassenenonderwijs, een dag per week, plus honderd uur stage per semester. Onlangs hadden we op school een rollenspel over seksualiteit. Daar heb ik niet aan willen meedoen. Ik kan het niet over mijn hart krijgen om een prostituee te spelen terwijl ik dat niet ben, ook al is het maar in een rollenspel. Die nieuwe studie is een grote stap. Ik heb vroeger Verzorging gestudeerd, maar na een tijdje had ik voor mezelf uitgemaakt dat ik toch niet met bejaarden in contact wilde komen, en vooral niet met mannen. Een hele verandering dus. Alles wat ik vroeger niet wilde doen, doe ik nu wel.’ Dat Kelly momenteel haar hart volgt en doet wat ze het liefste wilt, blijkt wel uit het verschijnen van haar waargebeurd debuut. Haar omgeving reageerde voornamelijk verbaasd aangezien niemand dit van haar verwacht had. Kelly heeft het boek lang geheim gehouden, totdat zeker was dat haar verhaal gepubliceerd zou worden. De enige die zich nog niet helemaal met het boek verzoend heeft is haar moeder. ‘Ze verwijt het zichzelf dat ze in de tien jaar dat ik misbruikt werd en zwaar probleemgedrag vertoonde nooit heeft doorgehad wat er aan de hand was. En dat ze het misbruik niet heeft kunnen verhinderen. Ze heeft wel veel gedaan voor mij, hoor. Naar allerlei psychiaters gelopen bijvoorbeeld, maar die dachten dat het probleem bij mijn vader lag, omdat die ziek was en ik daar niet mee om kon gaan. Ze is ook een beetje bang voor de reacties van de mensen, denk ik. Ik woon nog steeds bij haar en ik heb het er goed, maar over emoties en seksualiteit werd en wordt er nog steeds niet openlijk gesproken, dus ook niet over wat er gebeurd is. Ik heb haar al vaak aangeraden om zelf eens in therapie te gaan, maar dat ziet ze niet zitten. Mijn zussen zijn wel heel trots. Ze weten dat ik me lang gevangen heb gevoeld, en zien dat ik me bevrijd voel en me weer durf te tonen.’

Dat haar familie Kelly steunt staat buiten kijf, maar het is uiteindelijk de dader die in een groot deel van het verhaal voorkomt. Kelly denkt niet dat hij ooit spijt krijgt van zijn daden, al hoopt ze wel dat hij het boek onder ogen krijgt en beseft wat hij aangericht heeft. Uiteindelijk is de dader voor drie jaar veroordeeld, waarvan een jaar effectief. ‘Maar zelfs dat ene jaar heeft hij niet moeten uitzitten, terwijl het zijn derde veroordeling voor pedofilie op rij was, altijd met meerdere meisjes. Mijn tante, zijn ex, gelooft mijn verhaal nog steeds niet. Voor haar is het een product van mijn fantasie. Ze zegt nog steeds dat ik het allemaal heb verzonnen.’

Het scheelt dat Kelly het boek niet voor de dader noch voor haar tante schreef. Ze hoopt dat het vooral een opsteker zal zijn voor andere slachtoffers van seksueel misbruik. ‘Ik weet hoe het is om met een vreselijk geheim te leven en er nooit over te praten. En welk etiket andere mensen soms op je kleven als ze weten wat je hebt meegemaakt. Mijn boodschap voor andere slachtoffers is dan ook: schaam je niet voor wat er gebeurd is. Tijdens het schrijven heb ik veel getuigenissen op het internet gelezen en heb ik keer op keer vastgesteld dat mensen zich door over hun verleden te schrijven en te praten veel beter voelden dan toen ze alles verzwegen. Het is een vorm van uit je systeem jagen, hè. Daarnaast ben ik wel zenuwachtig omdat iedereen mijn levensverhaal nu zal kennen. Maar ik heb er geen spijt van.’

Kelly is het zat om slachtoffer te zijn en wil verder met haar leven. Had ze het eerder nog moeilijk met meisjes die vijf jaar oud werden (bij Kelly begon het misbruik op die leeftijd), nu heeft ze daar geen last meer van. Toch blijft ze wel in therapie bij haar psychologe. ‘Vroeger vertikte ik het om een therapeut of psycholoog op te zoeken met het klassieke excuus: ik was toch niet gek? Ik bezoek mijn psychologe sinds mijn zestiende, maar ik voel dat ik die visites nog steeds nodig heb, om af en toe de dingen op een rijtje te zetten.’

Vandaag de dag is Kelly een gelukkig mens, maar een relatie wil ze nog niet. Haar gevoelskant is nog niet wat het moet zijn. Het zal stap per stap moeten gaan. ‘Er is toch altijd nog de vrees dat als ik voor iemand gevoelens heb, of iemand voor mij, dat ik weer gebruikt zal worden. Het is al minder erg dan vroeger, maar die angst zit er nog. Ik besef dat het ook niet evident is voor eventuele geïnteresseerden die mijn verleden kennen. Hoe ga je daarmee om als partner? Hoe moet je reageren? Niet makkelijk. Maar ik ben nog jong, hè. Ik heb de liefde niet afgezworen, maar het is ook niet super dringend. Bovendien heb ik het heel druk met mijn werk, mijn opleiding en het boek. De rest zal even moeten wachten. Door het verschijnen van mijn debuut beleef ik nu een boeiende periode. Er dienen zich allerlei nieuwe kansen aan. Mijn relatie met mijn moeder is na een gespannen periode ten goede veranderd. Het klikt weer tussen ons. Ik neem aan omdat ik zelf ook veranderd ben. En ik kan weer lachen. Ik moet nog aan allerlei dingen werken, maar het leven is in alle opzichten aangenamer. Weet je, ik heb me als kind altijd geschaamd dat ik door alles wat er gebeurd was in het Bijzonder Onderwijs ben verzeild. Na een tijdje mocht ik na een aantal bevredigende testen terug naar de gewone middelbare school. Dat ging drie jaar goed, tot ik door het proces tegen de dader voortdurend naar de rechtbank moest. Ik stortte in en begon er opnieuw aan alles mijn voeten aan te vegen. Ik stopte met mijn gewone schoolopleiding en belandde in het deeltijds onderwijs, maar het is altijd mijn droom gebleven om een ‘normaal’ diploma te behalen. Toen ik als schoonmaakster begon te werken voor het dienstencentrum, zei ik steeds bij mezelf: ‘Ik kan meer dan alleen poetsen!’ Ik hoop dat ik over drie jaar, als mijn opleiding voltooid is, kan zeggen: ‘Ik heb mijn doel bereikt, ik heb het bewezen.’ Ik wil niet dat de man die mij vroeger heeft gekraakt mijn leven nog verder naar de knoppen helpt. Ik wil wat ik gemist heb opnieuw inhalen. Ik weet niet of het me zal lukken, maar ik voel voor het eerst dat ik de kracht heb om het te doen. Ik weet nu dat ik een overlever ben en dat gevoel neemt niemand me meer af.’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.