Interviews

Interview met Cathy Kelly

De immens populaire bestsellerauteur Cathy Kelly was afgelopen november in Nederland. Boekreviews kreeg de uitnodiging om Cathy te interviewen in Amsterdam en uiteraard sloegen wij deze invitatie niet af. De schrijfster is de vriendelijkheid zelve en was meer dan bereid alle vragen te beantwoorden. Ze nam ruim de tijd voor het interview wat resulteerde in haar agente die Cathy regelmatig op de vingers tikte en vroeg vaart te maken… ‘Ik hou van praten, een Iers persoon is nooit stil. Ik heb nog nooit een stil interview gehad, omdat ik zelf al zoveel praat!’

Cathy werd geboren in Belfast maar groeide op in Dublin. Al van jongs af aan wist ze dat ze schrijfster wilde worden en dus was het een logische stap om journalistiek te gaan studeren. Op deze manier kon ze toch met schrijven bezig zijn. Maar ze heeft nog wel jarenlang diverse banen gehad voor zij daadwerkelijk met het schrijven van boeken begon. ‘De journalistiek is een harde wereld en je moet er sterk voor zijn, iets wat ik mis. Wel hield ik echt van interviewen, dat vond ik erg leuk. Toch is het schrijven altijd gebleven. Ik ben pas echt met het schrijven van boeken begonnen toen iemand tegen mij zei: “Stop om erover te praten en doe het gewoon!”‘

Door de aansporing van een kennis is Cathy dus toch begonnen met het eerste verhaal. Dat ze enkele jaren later een van de best verkopende auteurs ter wereld zou worden had ze nooit kunnen denken. Bij aanvang van haar schrijverscarrière kon ze het zich immers niet veroorloven om haar vaste baan bij de krant op te zeggen. ‘Ik schreef mijn eerste boek in de weekenden. Ook hield ik geen rekening met een eventuele publicatie, ik schreef gewoon omdat ik wilde schrijven. Het is een beetje zoals met de lijstjes die je tegenwoordig veel in tijdschriften ziet, de 25 dingen die je gedaan moet hebben voor je vijftig jaar bent. Ik had dat met een boek schrijven, dat was het enige wat ik echt graag wilde voor ik dood zou gaan, dat was mijn doel.’

Dat Cathy haar doel inmiddels ruimschoots heeft bereikt blijkt wel uit het internationale succes van haar boeken. Toch had ze het succes nooit verwacht. Na het voltooien van haar eerste verhaal begon ze pas over publicatie na te denken. ‘Mijn eerste manuscript gaf ik aan een Ierse uitgeverij en zij vonden het goed. Het gevoel dat mijn boek gepubliceerd zou worden was groots. Ik kan me nog herinneren dat ik op het kantoor was van de krant waar ik toentertijd werkte, en dat er een doos voor mij werd bezorgd. Met deze doos liep ik naar mijn auto en ik de parkeergarage heb ik het pakje open gemaakt. Bleek dat mijn boek erin zat. Ik wist niet wat ik zag, mijn eigen boek! Dat moment was geweldig, maar toch heb ik het niet echt bewust meegemaakt. Mijn vader was in die tijd ziek en had dementie, waardoor ik niet veel tijd had om stil te staan bij het succes van mijn eerste boek.’

Na het uitkomen van haar eerste boek is het hard gegaan met de schrijfster. Toch bleef ze ook nog werken bij de krant. Haar tweede boek zou echter ook uitgegeven gaan worden in Engeland en al snel zouden meerdere landen volgen. ‘Mijn uitgever had mij steeds meer nodig voor promotionele doeleinden, dus toen moest ik wel stoppen, hoeveel ik ook van mijn werk hield.’

Een vaste schrijfmethode voor haar boeken heeft Cathy niet. Vaste prik is echter wel dat zij elke dag vroeg opstaat en naar haar kantoor gaat, waar ze als eerste haar e-mail beantwoordt. ‘Er zijn altijd mensen die met me willen praten en dat wil ik als eerste opschonen. Daarna begin ik met het doorlezen en redigeren van het werk dat ik die dag daarvoor heb geschreven. Op die manier kom ik in de stemming en kan ik verder met het schrijven. Het werkt voor mij niet om mezelf acht uur lang op te sluiten in mijn kantoor, het verhaal moet deel van mijn leven worden.’ Ook heeft zij vaak nog niet het hele verhaal in haar hoofd zitten als zij begint met schrijven. ‘Ik denk tot halverwege het boek, pas later komt het hele verhaal door. De karakters zitten meestal wat duidelijker in mijn hoofd dan het eigenlijke verhaal zelf.’ Toch leveren deze karakters nogal eens wat problemen op. ‘De vraag is hoeveel van hen ik in mijn boek laat komen. Ik wil alles er wel in hebben, maar dat kan niet, want dat is te verwarrend.’

Waar Cathy heel stellig in is, is het gebruiken van fictieve personages. Geen enkel personage dat in haar boeken voorkomt is gebaseerd op een werkelijk bestaand persoon. ‘Bij de journalistiek heb ik altijd geleerd om objectief te zijn en daarom zijn al mijn karakters compleet verzonnen. Als ik een karakter op een bestaand persoon zou baseren, dan blijft het voor mij toch altijd die persoon. Ik wil een nieuw persoon creëren, anders werkt het voor mij niet en past het niet in het verhaal.’ Toch zijn veel debuten deels autobiografisch, maar Cathy was erop gebrand dat niet te laten gebeuren. ‘Het eerste boek had niets met mij van doen, geen enkel karakter leek op mij. Ik werkte toentertijd nog bij de krant en daar dachten al mijn mannelijke collega’s al snel dat ik een vrouwelijk collega als voorbeeld had gebruikt. Maar dat zou ik nooit doen!’

cathy-kelly3
Enkele boeken van Cathy Kelly

Ondanks het succes dat de Ierse schrijfster al jaren oogt, legt zij voor haarzelf de lat bij elk boek steeds hoger. ‘Het wordt met elk boek moeilijker, ik moet mezelf met elk boek overtreffen en als ik dat niet doe heb ik het gevoel dat ik faal. Dat is een hoge druk. Wat dat betreft ben ik een perfectionist en een controlfreak. Die druk ligt volledig bij mij. Ik houd tijdens het schrijven geen rekening met de verwachtingen van derden.’

Het grote voordeel van het schrijversloopbaan is natuurlijk het thuiswerken, in Cathy’s situatie handig aangezien zij twee zoons heeft. ‘Toen mijn kinderen jong waren wilde ik bij ze zijn. Ze groeiden hard en hadden me nodig en dus schreef ik in de avonduren terwijl zij lagen te slapen. Niet altijd even leuk, ik wilde ook wel eens televisie kijken of wat lezen. Maar ik heb er geen problemen mee om mezelf weg te cijferen voor de kinderen. Groot nadeel aan thuiswerken is trouwens dat vrienden altijd denken dat je tijd hebt voor koffie. Maar ik heb ook een baan! De ochtend is mijn schrijftijd en daarin moet ik streng zijn.’

De vele boeken die van Cathy zijn verschenen maken haar niet minder nerveus bij de publicatie van een nieuwe titel. ‘Ik ben dan net een klein kind en vraag me dan of men het geen rotzooi zal vinden. De angst en onzekerheden zijn deel van het schrijversbestaan, het is onderdeel van het vak. Als je die angst niet hebt dan verlies je het. Als je denkt dat je goed bent, denk je dus automatisch ook dat je niet meer hoeft te verbeteren. In mijn ogen zijn er altijd verbeterpunten, er is altijd wel iets wat beter kan.’ Toch probeert Cathy de kritiek zoveel mogelijk naast zich neer te leggen, maar dat gaat haar niet altijd even gemakkelijk af. ‘Een Ierse muzikant zei ooit eens: “Als je iets doet, heb je een eigen oordeel op je werk.” Ik probeer dat ook te bereiken. Ik probeer altijd te denken dat ik mijn best heb gedaan en dat ik blij moet zijn met het resultaat. Dat is mijn mening, en wat anderen dan ook mogen zeggen, ik ben tevreden. Zo probeer ik te denken, maar het lukt niet altijd.’

cathy-kelly2
Cathy Kelly

Ondanks dat Cathy al jaren fulltime schrijfster is, mist zij de journalistiek wel. Zo houdt ze geregeld interviews op de radio. ‘Ik hou van praten, maar de eerste keer was eng. Ik wilde ook graag aan alle knoppen zitten maar dat mocht niet.’ Cathy vindt het prettig dat ze bij de radio geen luisteraars om zich heen heeft, net zoals ze bij het schrijven geen toekomstige lezers om zich heen heeft. ‘Als ik schrijf vertel ik het verhaal dat ik wil vertellen en zie ik geen lezer. Dat vind ik makkelijker dan voor een publiek. Met de radio is dat ook prettig. Met tv-optredens prefereer ik een show zonder publiek. Met een publiek word je heel erg bewust van jezelf, zonder publiek is dat niet zo. Je gaat gewoon.’

Naast haar werk voor de radio is ze tevens werkzaam als ambassadrice voor Unicef. Zo heeft ze voor de organisatie enkele reizen naar Afrika gemaakt en over haar ervaringen een verhaal geschreven. Haar laatste verhaal ging over een reis naar Rwanda. ‘Ik ben blij dat ik mijn succes aan kan wenden om me in te zetten voor]Unicef, op deze manier kan ik toch wat bijdragen. Door mijn bekendheid ben ik bruikbaar en ik heb natuurlijk veel contacten met journalisten van over de hele wereld. Ook schrijf ik regelmatig over Unicef op mijn website. Het is heel dubbel allemaal. In de tijd dat de mensen mijn boek in vier dagen uit lezen, zijn er in Afrika alweer 700 kinderen gestorven aan HIV. Afrika is een prachtig continent, maar er gaan wel 800.000 mensen dood in slechts 100 dagen tijd.’ De reizen die Cathy maakte en de personen die zij heeft ontmoet hebben haar duidelijk aangegrepen en veranderd. ‘De verdrietigheid waar ze doorheen moeten… Het is onvoorstelbaar wat mensen elkaar allemaal aandoen. De grootste groep slachtoffers zijn de vrouwen en kinderen. Het blijft toch een mannencultuur. Veel mannen hebben meerdere vrouwen en condooms worden niet gebruikt, waardoor de ziekte vrij spel heeft. Zwangere vrouwen geven het door aan hun kinderen. Maar  voor een simpele drie euro kan een vrouw behandelt worden zodat de kans dat zij HIV doorgeeft aan haar kind met 60% vermindert.’ [Cathy staat duidelijk achter de organisatie en probeert op alle mogelijke manieren haar bijdrage te leveren. ‘Voor mij telt iedere persoon, al kan ik maar een beetje verandering brengen. Als ik kan helpen doe ik het, ik ben zelf immers ook moeder van twee kinderen!’

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.