Interviews

Interview met Brian Freeman

Brian Freeman bekend van zijn boeken De Stripper en het recentelijk verschenen De Stalker, was voor een auteursbezoek in Nederland en Boekreviews werd gevraagd hem te interviewen. Brian heeft net een uitputtende promotietour achter de rug, maar hij blijft vriendelijk en geduldig. ‘Mijn vrouw en ik kijken er naar uit om thuis te zijn. Vanaf februari zijn we constant op tour geweest en hebben ook nog de Londen Bookfair aangedaan.’ Na Nederland gaan Brian en zijn vrouw, die hem altijd vergezelt op zijn werkreizen terwijl de buren op hun kat past, terug naar Amerika waar hij kan werken aan zijn vijfde boek. ‘Maar eerst ga ik thuis wat slaap inhalen al gaan we morgen nog een dagje door Amsterdam.’

Brian heeft het niet altijd zo druk gehad wat zijn schrijverscarrière betreft. De uitgeverijen moesten niets van zijn schrijven hebben toen hij jonger was, al schreef hij meerdere boeken voor hij doorbrak. ‘Er wordt wel eens gezegd dat je een miljoen woorden moet schrijven voor je doorbreekt en dat is zeker op mij van toepassing. Schrijven is een wereld waarin je geen positieve feedback krijgt totdat je bent doorgebroken. Het zou handig zijn als uitgeverijen zouden aangeven wat er goed is en wat er nog verbetert kan worden, maar helaas is het gebruikelijk veel afwijzingen te krijgen en zo niet te weten of je op het goede pad bent.’ Brian zelf was altijd al overtuigd van zijn schrijven, maar had volgens eigen zeggen nog niet genoeg levenservaring. ‘Ik heb veel dagen gehad dat ik op wilde geven en me afvroeg waarom ik dit wilde. Ik begon mezelf af te vragen of ik ooit gelukkig zou zijn zonder dat er ooit een boek van me zou zijn uitgegeven. Als het niet zou lukken zou ik er vrede mee hebben maar veel liever wilde ik dat het me wel zou lukken. Het was alsof God meekeek en dacht: oké, nu je het gezegd hebt mag je het hebben! Niet veel later had ik een agent en begon alles te lopen.’

Toch heeft Brian jarenlang gewerkt in marketing en public relations. De zakelijke kant van het schrijven ontdekte hij pas later. Bij het schrijven van een boek hoopte hij altijd op het beste maar al snel kreeg hij door dat het zo niet werkte. ‘Dat is hetzelfde als de loterij winnen. Ik begon de dankpagina’s te lezen in elk boek en begon me zo af te vragen wat andere auteurs deden dat ik niet deed. Al snel kwam ik erachter dat vele auteurs iemand kende bij een uitgeverij en zo makkelijk een voet tussen de deur konden zetten.’ Brian miste deze connecties maar toch kwam hij via zijn werk in contact met de juiste personen. Een vriend van hem gaf zijn schrijfwerk door een dame die enthousiast werd en het aan een Engelse uitgever doorspeelde. Zij werd uiteindelijk zijn agent en regelde overeenkomsten voor heel Europa. ‘Vier weken later begon alles te lopen. In een jaar tijd hadden we de rechten van mijn eerste boek verkocht aan 17 landen. We zaten in een levens veranderende situatie.’

Toen Brian debuteerde werd zijn wereld totaal op de kop gezet en hij wist niet wat hem overkwam. ‘Er zijn veel boeken over hoe je gepubliceerd kunt worden maar er zijn geen boeken wat te doen als je debuut eenmaal verschenen is. We hadden geen idee wat te doen, het was als een sprong in het zwembad terwijl we nog moesten leren zwemmen.’ In de lente van 2005 zegde Brian zijn baan op, zonder dat zijn boek echt een hit was. Achteraf gezien zou hij nooit zomaar zijn baan opzeggen, maar toen had hij niet door hoe risicovol dat was. ‘Ik was op het punt beland waarin ik, als ik ooit het risico wilde nemen, het nu moest doen. Ik gaf het een jaar de kans en heb die kans optimaal willen benutten. Al is er niets dat je kunt voorbereiden op de verandering. Voor een hobby is het leuk en ontspannend maar als baan komt er een bepaalde druk bij kijken, mijn inkomsten hingen er vanaf.’ Brian ziet het schrijven als een grote risicovolle uitdaging al is hij nog elke dag blij dat hij die kans heeft gekregen. ‘De boeken zijn het eerste waar je aan denkt als je wakker wordt en het laatste voor je gaat slapen. Niet alleen het schrijven neemt veel tijd in beslag, ook de promotie en marketing komt om de hoek kijken nadat een boek is gepubliceerd.’ Brian vindt ook die kant van het schrijversbestaan mooi. ‘Ik ken genoeg auteurs die dat niet leuk vinden, je moet toch praten met journalisten en onder de mensen komen. Voor veel schrijvers is dat een uitdaging omdat schrijven een eenzaam beroep is en ze er vaak niet van houden om in de belangstelling te staan. Dat moet je accepteren, het is niet alleen het schrijven in een stille kamer.’

Brian begeeft zich regelmatig onder zijn lezers en krijgt veelal nuttige feedback van hen. Het grootste compliment dat hij ooit kreeg over zijn schrijven kreeg hij van een lezer. ‘Hij en zijn vrouw waren een kindje verloren en daar schrijf ik over in een bepaalde scène van een boek. Die man vond het allemaal zo echt dat hij vroeg of ik ook wel eens een kind was verloren. Toen ik zei van niet, verbaasde hem dat. De emotie greep hem echt en daardoor dacht hij dat mijn vrouw en ik een dergelijke tragedie ook meegemaakt hadden. Maar ik heb niet eens kinderen! Als schrijver moet je je helemaal inleven en dan is dit wel het mooiste compliment wat je kunt krijgen.’ Brian probeert bij elk nieuw boek het gevoel te geven dat het zijn beste boek zover is. Met elk boek ligt voor hem de druk hoger. ‘Hoe meer boeken je schrijft, hoe meer mensen een voorkeur krijgen.’

Brian ziet het schrijverswereldje als een neurotische business. Hij weet nooit hoe het gaat lopen. Wanneer hij in de ochtend begint met schrijven weet hij precies wanneer en waar en bepaalde woorden gaan komen. In de avond is hij dan tevreden, al kan dat de volgende ochtend weer volledig anders zijn. ‘Bij elk boek is er meer druk, maar ook de zekerheid dat het wel goed zal komen. Ik weet altijd waar ik heen wil met het boek, ik weet alleen niet hoe ik daar ga komen. Ik weet niet hoe ik van punt A naar punt B ga, maar ik weet wel dat ik er ga komen, op welke manier dan ook.’

brian-freeman2
Brian Freeman

Ondanks dat Brian zelfverzekerd is en weet dat zijn thriller er wel gaat komen, kan hij niet duidelijk aangeven wat een thriller een goede thriller maakt. Volgens hem is dat afhankelijk van waar je het accent op wilt leggen. ‘Ik denk dat het gaat om verschillende elementen welke in de juiste hoeveelheid aanwezig moeten zijn om de aandacht van de lezer vast te houden. Ik wil de goede balans tussen, karakters, spanning, drama… Op het eind moet alles samenkomen.’ In de boeken van Brian draait het allemaal waarom een misdaad plaats heeft gevonden en niet de manier waarop. ‘Tijdens het verhaal moet laagje voor laagje afgekrabd worden om alles duidelijk te maken. Dit geldt voor zowel de karakters als de spanning en het psychologisch gedeelte.’ Om zeker te weten dat het klopt vraagt hij wel eens wat na bij de experts en ook luistert hij naar het oordeel van zijn lezers.

Over het boek De Stripper zeggen veel lezers dat Las Vegas heel tastbaar en echt overkomt terwijl ze er nooit eerder geweest zijn. Brian heeft meerdere keren Vegas bezocht. ‘De sfeer is fundamenteel voor mijn boeken. Ik ga dan ook naar alle plaatsen waar de scènes plaats vinden. Ik heb dan echt op die plaats gestaan en me zo gevoeld zoals beschreven in mijn boek.’ Ook de personages in zijn boeken komen niet te gelikt over. Voor hoofdpersoon Stride wilde hij geen typische emotieloze detective. Stride raakt vaak emotioneel betrokken bij de misdaden. ‘Hij is geen superman, hij is menselijk en maakt fouten hoe hard hij ook probeert. Wat ik wil in mijn boeken is dat de helden niet altijd goed zijn en de slechteriken niet alleen maar slecht. De lezer bindt zich dan sneller aan de emotie van het personage. Ze raken overstuur als iets niet gebeurt zoals ze graag zouden willen. Met bepaald gebeurtenissen hoop ik ook dat de lezer de personages beter leert kennen. Stride en Serena zijn allebei beschadigt en dat maakt hen juist zo sterk als koppel.’ Brian geeft de belofte dat beide personages in volgende boeken aanwezig zullen zijn, al zal dat in het ene boek wat meer zijn dan in het andere.

Brian ziet de terugkeer van de personages als voordeel van een serie boeken. Volgens hem zorgt dat voor een bepaalde comfort en geruststelling onder de lezers. ‘De karakters kunnen dan wat meer risico nemen, al introduceer ik ook graag nieuwe karakters in een boek. Er komen dan weer nieuwe achtergronden en emoties bij kijken.’ Brian is niet het soort schrijver dat zijn lezers graag op het verkeerde been wil zetten. Wel wil hij hen hongerig maken naar de karakters. ‘Ik creëer drama en spanning. Elke gebeurtenis in mijn boeken is belangrijk en relevant. De lezer weet alleen niet hoe en waarom. Pas aan het eind komt alles samen.’

Naast het schrijven van spannende boeken komt in 2009 in Amerika een heel ander soort boek van zijn hand uit. Dit keer heeft hij gekozen voor een boek met een grappige ondertoon. Zoals hij het zelf omschrijft als een soort ‘Janet Evanovich meets The Devil wears Prada’. Toch heeft hij geen ambitie om zijn vroege werken die nooit gepubliceerd zijn alsnog uit te geven. ‘Het ging om de lol en de uitdaging. Wel kunnen aspecten uit eerder werk terug komen in mijn nieuwe boek.’ Voor wie niet kan wachten op zijn boek dat in 2009 verschijnt, rest niets anders dan naar de boekhandel te rennen en het recentelijk verschenen De Stalker aan te schaffen.

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.