Columns

Zombies en bijlmoordenaars

Ieder mens wordt gedefinieerd door de keuzes die hij maakt. De partner die hij kiest, de partij waarop hij stemt, en in mijn geval: het boek dat ik schreef. Dit bleek weer toen ik eind maart in Middelburg was voor de presentatie van De toverlantaarn. Mijn toehoorders keken me aan, een bont gezelschap van spoken, zombies en bijlmoordenaars, van amper twaalf jaar oud. Ze hadden zich speciaal voor deze gelegenheid uitgedost in de sfeer van mijn spookverhaal. Het best verkleedde kind zou een prijs krijgen.

Op het voorlezen volgde een korte workshop ‘Teken je eigen spook’. Na een geslaagde presentatie trok ik me terug voor juryberaad, gebogen over een twintigtal kindertekeningen. Leek als ik ben, kies ik direct de beste, een schetsmatig opgezet werk, herkenbaar en met een heel eigen stijl: dat meisje komt er wel.

‘Nee, niet die,’ zegt de dame van de boekwinkel. ‘Die wint elke tekenwedstrijd.’ Meteen wordt de rechts-radicaal in mij wakker (geen geknuffel in achterkamertjes; talent dient beloond te worden, dat motiveert de rest), maar omdat ik toch te gast ben slik ik haar verhaal over vrije expressie en leg ik me neer bij haar keuze: een nogal lelijke tekening met veel gekras.

Pas bij de uitreiking zie ik in hoe fout ik het werkelijk had. Na wat verbaasd – en duidelijk verstaanbaar – gefluister vanuit de klas (‘ze hebben gewoon de bovenste van de stapel gepakt!’) komt er een heel klein jongentje naar voren, een grijs muisje met sprieterige armen en benen en net iets te grote oren. Hij neemt stralend zijn prijs, een exemplaar van De toverlantaarn, in ontvangst. Zijn mondhoeken krullen en hij legt een paar scheve tanden bloot. Zijn ogen spreken boekdelen: dit moment gaat hij zich over twintig jaar nóg herinneren.

Martijn Adelmund

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.