Columns

Wie doet er met me mee?

Laatst was ik in gesprek met een goede vriendin van me. Ze was aan het vertellen over haar studie, haar ‘romances’ en over meer dagelijkse bezigheden. En terwijl ik daar zo zat werd ik overvallen door een waanzinnig sterk gevoel. Even werd ik afgeleid van de verhalen die mij verteld werden en ging ik bij mezelf te rade welk gevoel mij precies in zijn macht had op dat moment. Het duurde niet lang voordat ik het wist.

´Lieke,’ zei ik, ´weet je dat je echt heel belangrijk voor me bent? Dat ik echt niet zou weten wat ik zonder je zou moeten? Weet je dat ik echt heel veel van je houd?’. Even keek ze me aan alsof ik van een andere planeet kwam. Alsof ik een taal had gesproken waar we beiden nooit voor gestudeerd hadden. Voorzichtig kwam er een glimlach rond haar mond. ´Jeetje, wat lief dat je dat tegen me zegt. Is er iets aan de hand? Er is toch niets ergs ofzo?’

Nee, er was niets ergs, gelukkig niet. Maar deze reactie op mijn uiting van liefde gaf wel meteen heel goed weer hoe het gesteld is met onze communicatie op dat gebied tegenwoordig. Waarom moet er altijd iets ergs zijn (gebeuren) voordat het als ‘normaal’ beschouwd zou worden dat we onze liefde uiten? Waarom zijn mensen niet bang om elkaar op elkaars fouten te wijzen maar vinden we het des te moeilijker elkaar openlijk te waarderen?

Veel mensen wachten met het uiten van hun warme gevoelens tot het moment dat de ontvanger niet meer daar is. Veel mensen kiezen de dood van een dierbare als het moment om te beginnen met het hardop uitspreken van de woorden ‘ik hou van je’. Maar in mijn ogen is dat te laat. Die woorden zijn dan al lang niet meer zo erg van waarde als ze een week eerder geweest zouden zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat het belangrijk is dat er na de dood van iemand mooie herinneringen bewaard blijven. Maar mooie herinneringen voor later, moet je nu maken!

Een vriend is in mijn ogen iemand die nu zegt, wat anderen pas na de dood durven te zeggen. Een vriend is iemand die alles van je weet en toch nog steeds je vriend wilt zijn. Zo’n vriend wil ik ook zijn. Ik wil dat anderen weten hoeveel ze ‘nu’ voor mij betekenen. Nu zijn ze er om naar te luisteren en om te reageren.

Misschien is het ook wel allemaal te veel gevraagd. Misschien zijn we daarvoor met zijn allen wel te ver heen en is dat iets waar ik nooit op mag hopen überhaupt. Ik weet het niet. In ieder geval zal ik een eerste stap zetten. Ik ga anderen behandelen zoals ik zelf graag behandeld zou worden. Het heeft geen zin dat op een andere manier te doen want ‘what goes around, comes around’.

Ik ga vanaf nu, 12.28 op maandagmiddag, beginnen met het uiten van al die fijne gevoelens in mij. Er is geen makkelijkere weg om iemand een goed gevoel te geven. Om met een heel kleine moeite, heel mooie dingen te doen.

Dus, wie doet er met me mee?

Sanne Claessens

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.