Columns

Voel zelf

Sandrine was bij mij op bezoek. Heerlijk mens. Ze praatte honderduit over alles wat ze de afgelopen weken had meegemaakt. We hadden elkaar al een tijdje niet gezien en in die tussentijd was er meer dan het een en ander gebeurd in haar leven. Tussendoor bleef ze maar vragen: ‘Praat ik teveel? Ik praat te veel he? Je vind dat ik te veel praat.’

Ik moest glimlachen toen ik zag dat ze zelf ook begon te lachen. Ik vond helemaal niet dat ze te veel praatte. In tegendeel maar ik besefte me dat als ik zou zeggen dat ik vond dat ze wel te veel praatte, dat ze dan zou stoppen. Ik voelde controle. Controle die ik niet wilde voelen.

Het gesprek ging verder over van alles, over niets. Het gesprek ging over diepgaande levenslessen en het gesprek ging over spanning en avontuur. Het gesprek ging ook over Teun. Sandrine had sinds kort gevoelens voor Teun waarvan ze niet wist wat ze er mee aan moest. Ze vroeg mijn advies net zoals ze al van veel anderen mensen advies had gevraagd.

Ik hou er van om mijn advies te geven. Om mijn mening te geven, vooral wanneer anderen daar om vragen. Ik wilde haar het ‘probleem’ door mijn ogen laten zien. Ik wilde haar helpen relativeren. Ik wilde haar helpen. Maar na een paar zinnen van mijn goedbedoeld advies zei ze plots: ‘Stop, zeg maar niets meer. Ik luister te veel naar je.’

Ik stopte direct nog niet helemaal begrijpend wat ze bedoelde. Waarom zou ze teveel naar me luisteren? Ik gaf toch alleen maar mijn advies? Mijn versie van een van de duizenden oplossingen en ideeën?

Toen pas besefte ik dat dit niet helemaal bij mij lag. Sandrine was te gevoelig voor mijn mening. En niet alleen voor de mijne, maar voor de mening van anderen in het algemeen. Daardoor was het zo moeilijk geworden om naar haar eigen gevoel te luisteren en daarin te geloven.

Er waren zoveel gevoelens waar ze rekening mee wilde houden. Gevoelens van Teun, gevoelens van vriendinnen, van haar ouders. Schuldgevoelens speelden maar het gevoel van geluk dat Teun haar gaf, daar durfde ze niet meer op te vertrouwen. Er waren te veel meningen en verstandelijke (eigen) ideeën inmiddels die haar pure gevoel hadden verdoezeld.

Waarom luisteren we zoveel naar verhalen van anderen wanneer we daar niet de vruchten van kunnen plukken? Leer van de fouten van anderen, je kan ze immers niet allemaal zelf maken, dat is zeker waar. Maar zorg er voor dat je andermans ervaringen je niet eigen maakt wanneer je daar geen recht toe hebt. Ervaar zelf, voel zelf.

Durf je eigen fouten te maken, maar ook je eigen geluk Sandrine.

Sanne Claessens

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.