Columns

Vergetenmokkel.nl

Zo nu en dan google ik mijzelf. Waarom precies weet ik eigenlijk niet. Meestal google ik mezelf weer eens als ik een bekende Nederlander heb horen vertellen dat hij zichzelf regelmatig googelt. IJdeltuit, denk ik dan, maar tegelijk word ik zelf ook nieuwsgierig naar mijn huidige status. Het is toch een soort bevestiging van je bestaan, als je op internet voorkomt.

´Pam van Vliet’ levert circa 814 resultaten op in 0,07 seconden. Best snel. En zonder bijelkaarhoudhaakjes circa 94.100 resultaten in 0,18 seconden. Maar dat gaat niet allemaal over mij. Dat gaat bijvoorbeeld ook over Max Pam die roeit op de Vliet. Scrollend langs de links, zie ik mijn recente verleden aan me voorbijtrekken. Dat ik bestuurslid ben van de duikclub, dat ik copywriter ben bij VosLibert communicatie, dat ik me ingeschreven heb voor een hardloopwedstrijd, dat ik een zeilboot heb die Pleuntje heet en wat ik allemaal voor stomme dingen geschreven heb. Ik lees flarden van wat ‘ze’ van mij vinden. Soms zijn ze complimenteus: ‘Een beestachtig grappige columniste’ (Marcel Verreck), soms zijn ze wat minder aardig: ‘Pam van Vliet daarentegen mag wat mij betreft betonnen schoeisel aangemeten krijgen en afgezonken worden in de bisonbaai’ (anonieme held op een weblog in 2005). Het gekke is: die 800 ego strelende meningen neem ik voor kennisgeving aan, maar van die 14 afzeikstukjes raak ik in mineur. Een beetje psychotherapeut heeft daar vast wel een naam voor. Mijn Panochef Peter van de Kraats zou erover zeggen: ‘Wat ben je toch een ontzettende vrouw, af en toe.’ Misschien is dat het wel, dan.

Waar ik ook erg door van mijn stuk raakte, was de ontdekking dat ik voorkwam in iemands rijtje van ‘vergeten mokkels’. Om te beginnen vind ik het al een dubieuze eer om onder de noemer mokkels te vallen. Wat moet ik daarvan vinden? Het is een beetje leuk en het is een beetje beneden mijn waardigheid. Maar goed. Nu ben ik dus, zonder dat ik ooit geweten heb dat ik een mokkel was, inmiddels een vergêten mokkel. En dat is dus wel gewoon erg. Zieliger kun je het niet krijgen. Verlepter kun je niet zijn. Wat is een mokkel eigenlijk? Van Dale zegt: een lekker meisje. Daar kan ik mee leven. Daar h�d ik mee kunnen leven, als ik het geweten had. Al die tijd was ik een lekker meisje en nu ik ten volle besef dat het best fijn is om een mokkel te zijn, ben ik alweer een vergeten mokkel. Dit maakt mij zo treurig dat ik bij wijze van spreken zou wensen dat iemand mij betonnen schoeisel zou aanmeten om me vervolgens te laten afzinken in de bisonbaai.

Pam van Vliet

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.