Columns

Total relaxation

Eindelijk vakantie. Uitslapen. Uitgebreid ontbijten in het zonnetje. Een frisse duik in de zee of zwembad. Beetje bijkleuren en ’s avonds na een heerlijk diner rustig een cocktailtje drinken en een kaartje leggen. Praten over alles en over niets en ten slotte lekker weer naar bed om je batterij op te laden voor een volgende ontspannende warme dag.

Bah, de werkelijkheid was dit jaar weer anders. Dat kun je weten, daar moet je je tegenwoordig op in stellen. Maar vaak tegen de tijd dat het zomer is, en je genoeg vakantiedagen hebt opgespaard het hele jaar om er even tussen uit te knijpen, belandt je te snel in de opwinding van het uitzicht naar totale relaxedheid.

De (soms) lange reis naar je bestemming neem je voor lief. Je einddoel zal het meer dan waard zijn. (Niemand die zich overigens bedenkt dat de drukte op het vliegveld een eerste tegen is dat het dringen zal zijn om je weg naar total relaxation.)

’s avonds laat kom je aan in je ressort. Je eerste indruk is goed, jammer alleen dat niemand van het personeel met je kan communiceren in verband met gebrek aan taalkennis. Qua onze moedertaal komen de meeste personeelsleden niet verder dan ‘Holland!’, ‘Alles goed?’ en ‘Lekker eten, zeker weten.’

Vrijwel meteen duik je je bed in want je bent uitgeput. De volgende ochtend uitslapen. Je weet dan nog niet dat dat de laatste keer zal zijn deze vakantie. Als je bij het ‘uitslapersontbijt’ aankomt blijkt dat niet meer te zijn dan lauwe koffie en de paar koude overgebleven mini-croissantjes van die ochtend. Volgende ochtend misschien toch maar iets eerder opstaan.

Je zit namelijk all inclusive dus daar moet je gebruik van maken vind je. Op zoek naar een plekje aan het zwembad, het relaxen kan beginnen. Het is 11.00 en je ziet dat je veel en veel te laat bent. Alle houten ligstoelen zijn bezet.

De lunch die middag is uitgebreid, net als het diner blijkt later, maar ook hier is het dringen geblazen. Mensen die ongeduldig al 10 minuten voor opening van de deuren staan te wachten. Als dan eenmaal de deuren open gaan rennen ze naar binnen en scheppen torenhoog hun bord vol. Tegen de tijd dat je langs het buffet loopt, zijn de meeste bakken leeg. Zelfs de dessert-tafel is al geplunderd nog voordat je een koude aardappel op mijn bordje heb liggen.

’s Avonds op het terras een cocktailtje drinken. Na zo’n 25 minuten heb je dan een klein glaasje voor je staan en ben je begonnen met een spelletje kaarten. De wind blaast keer op keer de kaarten van je tafel af en om je heen hoor je alleen maar Nederlanders! Ongelofelijk. Allemaal klagen ze. Geklaag over het eten, de bediening, de prijzen, de vliegen, het zwembad en de kleine glaasjes. Ach je bent Nederlander of je bent het niet, denk je dan.

Na een paar dagen heb je het echter onder de knie. Dan ken je het klappen van de zweep. Ieder morgen gaat om 7.00 de wekker. Tijd om twee ligstoelen te reserveren aan het zwembad. Je gooit je handdoekjes over een van de weinig reeds ‘geclaimde’ stoelen. Slapen kan je niet meer vanwege de hitte dus is het wachten op het ontbijt.

Veel opscheppen en alles in een keer. Dat is nu eenmaal noodzaak gebleken.
De hele middag lig je aan het zwembad, bang je plekje te verliezen als je opstaat tot de lunch waar de slag om eten opnieuw begint. Je hebt bijna spontaan geen honger meer.

Is dit nou echt vakantie? Voel je je zo echt relaxed? Na elf dagen is het tijd om terug te gaan. Op een onmenselijk tijdstip land je midden in de nacht op Schiphol. Na uren wachten en treinen rol je je eigen bed in. Je slaapt uit, tot 12.30 en staat dan rustig op om in de zon op je eigen balkon lekker een croissantje te eten. Heerlijk!

Volgend jaar weer?

Sanne Claessens

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.