Columns

Roman holiday

Als Remus Romulus had doodgeslagen, en niet andersom, dan had de stad Rema geheten. Het vliegtuig maakt een U-turn boven de hoofdstad van Italië om op de aanvliegroute van de landingsbaan te komen, met de Sint-Pieter als een haarscherpe maquette onder ons. We kijken neer op de stad waar we een week lang onze voetsporen achter zullen laten. Steden zijn imponerend, maar tegelijkertijd stemmen ze me melancholisch: zij bestaan straks nog, als wij er niet meer zijn.

Er staat een bus klaar om de ongeduldige Nederlanders naar het centrum te brengen. De echte Nederlander mag dan niet bestaan, maar de echte Italiaan bestaat wel. ‘Please, move back. I cannot breathe,’ verzucht de Italiaanse hostess theatraal in mediterraans Engels, een naderende flauwte veinzend. Een uur later staan we op station Termini en zoeken ons appartement in een buurt die over enkele jaren het Chinatown van Rome zal zijn.    Het voelt goed, deze stad. Doorleefd en een schatkamer aan cultuur. We lopen de toeristische plekken af: de Sixtijnse Kapel, het Pantheon, het Colosseum, maar we willen bovenal het Rome van de Romeinen zien. Villa Borghese, een park waar de moderne Romein op zondagochtend het jachtige stadse leven ontvlucht, is een mooi beginpunt. Goethe staart je vanaf zijn sokkel aan. Al eeuwenlang heeft deze stad een aantrekkingskracht op mensen.

Uiteraard ontkom je er niet aan: je mengen onder mensenstromen in metro’s (de stad heeft slechts twee lijnen), populaire musea en restaurants. Als ik in een volle tram amicaal mijn linkerhand in de achterzak van mijn vrouw d’r broek laat verdwijnen, word ik voor zakkenroller aangezien en krijg een corrigerende tik met een krant. Duizenden verontschuldigingen volgen als de persoon in kwestie de situatie inziet. De Italiaan is charmant, een toneelspeler haast. Ze houden van Rome, dat is duidelijk. Alles wat de stad heeft vereeuwigd wordt breedvoerig geëtaleerd. Anita Ekberg in het Trevi Fontein in Fellini’s La Dolce Vita en bovenal een jonge Gregory Peck en Audrey Hepburn op een Vespa in het drukke Rome in Roman Holiday. Afbeeldingen en posters ten over.

Wandelend over het Forum heb je helaas niet de innerlijke rust om je een beeld te vormen van het oude Rome, de drukte is er enorm. Die rust krijg je wel buiten de stad als je over de Via Appia Antica loopt. Romeinse legioenen marcheerden hier ooit. Op het toppunt van zijn macht was het Romeinse Rijk immens. Het strekte zich uit van de woestijn van Afrika tot aan Noord-Engeland. Meer dan een kwart van de wereldbevolking leefde en stierf onder leiding van de Caesars.

Nu wordt de stad onder de voet gelopen door illegale Roemenen en Chinezen en de toerist die de terrasjes vult. Het oude erfgoed wordt goed geconserveerd, zij het onder protest van sommigen die vinden dat het leven in deze eeuw nu wel eens voorrang mag genieten. James Joyce zei ooit over Rome: ‘De stad verdient de kost met het tentoonstellen van grootmoeders lijk. Eén keer zien is genoeg.’ Wij komen er terug. We hebben immers een muntje in het Trevi Fontein geworpen.

Nico de Beer

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.