Columns

Positief lampje

De afgelopen jaren ben ik bezig geweest met het veranderen van mijn zelfbeeld. En als ik het dan over veranderen heb dan bedoel ik uiteraard het verbeteren en het opkrikken van mijn zelfbeeld.

Ik was zo erg ontevreden met mijn uiterlijk dat ik mijn innerlijk moest veranderen. De logica nietwaar? Ik ben inmiddels een heel eind gekomen maar ik denk dat het een strijd voor het leven blijft.

Tel de mensen in je omgeving maar eens die echt tevreden zijn met zichzelf. Die van zichzelf houden en dat hardop durven uit te spreken. Dat zijn er niet veel en de mensen die het al durven te zeggen maken de zin vaak af met ‘behalve’ of ‘maar’.

Veel mensen vergeten ook denk ik dat je lichaamsbeeld niet identiek is aan je lichaam. Hoe komt het dan dat we daar met zijn allen zo sterk van overtuigd zijn?
Je lichaamsbeeld omvat je ideeën, gevoelens, opvattingen en normen over je lichaam. Elke keer als je je zelf bekijkt in een spiegel, wordt wat je ziet gekleurd door deze ideeën en opvattingen. We zijn niet meer in staat om echt objectief naar onszelf te kijken.

Toch kiezen de meeste er voor hun aandacht te richten op het feit dat ze er niet uit zien zoals ze graag willen zien. Veel mensen proberen het wel hoor. Velen zijn bezig (onder begeleiding of niet) om te gaan geloven in zichzelf, om zichzelf aan te praten dat ze tevreden zijn met wat god ze gegeven heeft.

Maar wist je dat ze er achter zijn gekomen dat je een positieve gedachte over jezelf eerst 100.000 keer moet uitspreken, voordat het effect heeft op je onderbewust zijn? Voordat er een kans bestaat dat je je ook werkelijk zo gaat voelen? Niemand die daar het geduld voor heeft.

En hoewel een mens bestaat uit een innerlijk en een uiterlijk wordt de waarde van een persoon als geheel toch nog te snel en te veel afgelezen van alleen de buitenkant. Waarom besteden we in godsnaam zoveel aandacht aan die buitenkant? Waarom steken we zoveel energie in het onderuithalen van onszelf? Als we maar een klein gedeelte van die energie zouden steken in het ontplooien van ons hele wezen, hoe ver zouden we dan wel niet komen? Als je het mij vraagt ontzettend ver.

Jammer hoor. Dat we het gevoel hebben dat we onszelf in een negatief licht moeten zien. Ik zeg wel dat ik het allemaal jammer vind maar zelf heb ik ook (nog) niet helemaal de schakelaar gevonden van het positieve lampje. Ik blijf zoeken maar het is zo moeilijk vinden in het donker.

Tot die tijd zit er denk ik dan ook weinig anders op dan alvast te beginnen met de positieve gedachten (die anderen vinden dat ik moet hebben), hardop uit te spreken. Je moet toch ergens beginnen.

Sanne, je bent een mooie sterke vrouw.
Sanne, je bent een mooie sterke vrouw.
Sanne, je bent een mooie sterke vrouw.

Zo, nog maar 99.997 te gaan!

Sanne Claessens

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.