Columns

Just do it!

Voor het eerst sinds maanden lig ik ’s morgens vroeg wakker. Niet gewekt door de wekker, een telefoon of schreeuwende kinderen op straat. Het is duizenden uren geleden dat ik uit mezelf zo vroeg wakker ben, terwijl ik die dag niets gepland heb staan. Ik heb niet eens zin me nog eens om te draaien en mijn ogen weer te sluiten. Ik heb zin om met mijn ogen open te blijven liggen en gewoon even te genieten van het geluid van de harde wind en de motregen die tegen het raam aantikt. Bizar.

Ik draai me een kwartslag en kijk naar de mooiste gesloten ogen die ik sinds lange tijd heb gezien. Erg charmant, met open mond ligt hij me aan te gapen en een zacht snurkend geluidje ontsnapt aan hem. Ik zit nog in de fase, ik weet het. In die fase waarin alles nog lief, charmant en schattig is. Zijn ijdelheid, z’n witte sokken, het feit dat hij nog thuis woont en de manier waarop hij zich af en toe als een 4-jarige kan gedragen. Ik stoor me nergens aan, sterker nog, het intrigeert me. Het maakt hem nog mooier en interessanter dan dat ik hem al vond. Voor iedereen om me heen is het duidelijk en zelfs ik kan hieraan maar een conclusie verbinden. Ik ben verliefd.

Niet dat het de eerste keer in mijn leven is hoor, maar eerlijk gezegd was ik vergeten hoe overweldigend het gevoel kan zijn. Hoe mooier het leven is in elk opzicht. Hoe ik ineens in staat ben van elke olifant weer een mug te maken en hoe mooi en bijzonder ik me kan voelen. Ik kan het van de daken schreeuwen, maar dat doe ik niet. Liever zing ik het uit mijn dakraam. Niet dat ik zo mooi kan zingen, maar zelfs dat kan me niets schelen op het moment want in mijn oren klinkt alles nu beter.

Jammer dat dit gevoel ook weer over gaat. Dat weet ik. Daar moet ik niet bij nadenken maar toch doe ik het. Heel even komt af en toe die twijfel en kronkel alweer door mijn hoofd heen kruipen. Zo zonde. Waarom is het zo moeilijk om gewoon te genieten? Om je angsten los te laten en je over te geven. Met je ogen dicht te lopen en niet te zien, maar te voelen, ruiken en proeven. Alles op de tast, alles op jouw eigen gevoel. Waarom is het zo moeilijk daarop te vertrouwen?

Bang om gekwetst te worden denk ik. Bang om verdrietig te zijn. Ik weet wat het is om verdrietig en angstig te zijn en daaruit heb ik vooral geleerd dat ik dat niet meer wil. Toch laat ik het toe, keer op keer op keer. Durven loslaten. Doe dat nou gewoon Sanne. Je weet verdomde goed hoe mooi je geraakt kunt worden, hoe intens je bepaalde liefde kunt voelen en hoeveel energie je daar uit kunt halen.

Daar lig ik dan. Ik heb het weer toegelaten. Een kwartslag geleden was ik vervuld met geluk en was mijn buik gevuld met vlinders. Sommige heb ik verjaagd met mijn loze gedachten en angsten. Laat ze los Sanne en geef die vlinders de kans zich weer in je te nestelen. Laat het zover komen dat je niet meer kan eten en slapen omdat er in je hoofd, hart en buik alleen nog maar plek is voor nieuwsgierigheid naar onbekende wegen.

Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en wanneer ik mijn ogen open kijk ik recht in die van hem. Hij lacht. Ik lach. Ik voel, hij voelt het ook. Laat het los, geniet. Just do it!

Sanne Claessens

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.