Columns

Het interview

Interviews geven hoort bij de vaste dingen in het schrijfstersbestaan. Meestal spreek ik ergens op neutraal terrein af. Dus wie mij op een terrasje of in een restaurant van koffie met taart ziet genieten… Dan ben ik dus aan het werk.

Maar op een keer spreek ik in een vlaag van verstandsverbijstering bij mij thuis af en op de dag van de afspraak kijk ik keurend mijn woonkamer rond. Tja, je voelt het natuurlijk al aankomen. Het is een rommeltje!

Mijn vriendinnen zou ik nog wel durven te ontvangen, maar een verslaggeefster? Nee, dus. Ik haal de stofzuiger en ga zuchtend aan de slag. Een uurtje later ren ik naar boven om me te verkleden en daarna schrijd ik in gala mijn keurige woonkamer in. Ik zet alvast koffie en ga tevreden op de bank zitten rondkijken. Wat is het hier netjes! Laat de journaliste maar komen! Ik ben er helemaal klaar voor! Op dat moment gaat de bel.

Ik haast me naar de hal en laat de verslaggeefster vrolijk groetend binnen. Als we naar de kamer lopen, schieten er twee crèmekleurige schimmen en een gevlekt typje langs ons heen. Het zijn mijn nieuwe aanwinsten op poezengebied, Zorro en Simba, die tikkertje spelen met mijn lapjeskat Esmeralda.

In hun jeugdige overmoed raggen ze met drie man sterk alle planten uit de vensterbank, spurten luid miauwend door de modder heen en rennen vervolgens op hun vieze pootjes mijn hele pas gedweilde kamer door.

Terwijl ik verbijsterd naar de gigantische zooi sta te kijken, gaat de bel opnieuw. ´Ha,´ zegt de journaliste met een bijna sadistisch lachje, ´daar hebben we de fotograaf.´

Help!

Anita Verkerk

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.