Columns

Het brailleboek

Van een bevriende schrijfster hoor ik dat er boeken van mij in braille te leen zijn bij de blindenbibliotheek. Ze zijn er ook als luisterboek. En als ik wil kan ik gratis wat auteursexemplaren bestellen. Ik maak een sprongetje van puur plezier. Wat leuk. Mijn boeken in braille!

Ik draai het nummer dat mijn vriendin me heeft doorgegeven en krijg al snel iemand aan de lijn. ´De boeken van Anita Verkerk?’ zegt een vriendelijke stem. ´�Dat kan. Wat is uw naam?’ ´Anita Verkerk.’ ´Ja, daar wilt u de boeken van. Maar onder welke naam staat u in ons systeem?’ Ik sta, denk ik, niet uw systeem, tenminste niet als klant.’ Bent u slechtziend?’ vraagt de vrouw vriendelijk. Het klinkt een beetje alsof ze wel vaker dames aan de lijn heeft, die wat in de war zijn. Nee, ik ben gelukkig niet slechtziend, maar de boeken wil ik wel graag hebben. Het kost me nog even om de situatie uit te leggen, maar dan valt het kwartje snel. ´U bent de auteur en u wilt presentexemplaren,’ roept de mevrouw opgelucht. ´Natuurlijk kan dat. Welk boek wilt u in braille?’ `Allemaal,’ zeg ik hebberig. ´Kunt u dan braille lezen?’ vraagt de mevrouw aarzelend. Nee, ik kan natuurlijk geen braille lezen, maar het zijn mijn boeken en ik wil ze graag allemaal. ´Oh ja? Weet u dat wel zeker?’ Als ik bevestigend antwoord, hoor ik de mevrouw diep zuchten, maar daarna neemt ze geduldig mijn adresgegevens op. Ik bedank haar hartelijk en hang weer op.

Drie dagen later vallen er negen hoesjes met mijn boeken op audio-cd in de bus. Ik raap ze opgewekt van de mat, maar als ik me omdraai om terug te gaan naar de kamer, krijg ik ineens iets zwaars op mijn hiel. De postbode heeft een dikke map in de bus gegooid. Als ik me buk om hem op te rapen, krijg ik map nummer twee op mijn hoofd. Au! Map nummer drie valt op mijn tenen en ik trek haastig de deur open om aan de rest van de stortvloed te ontkomen. De postbode heeft zijn arm vol mappen. Acht in het totaal.  Zijn er al zoveel boeken uit in braille? Echt leuk!  Ik zeul de helft van de stapel naar de kamer en ga terug om de tweede lading te halen. Met een scherp mesje maak ik de eerste map open. Myrthe, staat daar in gewone letters op het etiket, maar de rest van het boek bestaat uit puntjes en bobbeltjes, waar ik natuurlijk niks van snap. Maar toch leuk, mijn eigen boek in braille. Eens kijken hoe de rest eruit ziet. Ik rits de tweede map open. Myrthe staat daar. Alweer Myrthe? Zoveel exemplaren hoef ik nou ook weer niet, eentje was wel genoeg geweest. Toch? Als ik bij map nummer drie en vier ook Myrthe op het etiket ontdek, gaat er langzaam een lampje branden. Het zal toch niet… Die acht enorme dikke mappen dat is toch niet… alleen Myrthe? Dat ene boek in acht zware braille delen? Als ik alle couverts heb opengescheurd, begrijp ik ineens waarom de mevrouw van de blindenbibliotheek zo aarzelde toen ik zei dat ik ze allemaal wilde. Lieve help, dit ene ‘boek’ past amper in mijn kast! Ik storm naar de telefoon en hoor tot mijn opluchting dat de verzending van de andere boeken vertraagd is. ´Maar ik stuur ze zo gauw mogelijk na,’ zegt de mevrouw hartelijk. ´Nee!’ roep ik ontzet. ´Nee, heel vriendelijk van u, maar ik heb me bedacht. Eentje is heus genoeg!’

Anita Verkerk

Plaats een reactie

Klik hier om een reactie te plaatsen

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.